پژوهشکده حقوق و قانون ایران دو فصلنامه نقد و تحلیل آراء قضایی 2821-1790 2 4 2024 02 20 Analyse et critique de la arrêt de unification juricpredence n° 819 de la Cour de Cassation sur la Renonciation les voies de recours اسقاط حق شکایت از رای؛ نقدی بر رای وحدت رویۀ شمارۀ 819 هیأت عمومی دیوان عالی کشور (1401/01/16) 339 360 712073 10.22034/analysis.2023.2009293.1070 FA بدیع فتحی استادیار گروه حقوق خصوصی و اقتصادی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2023 08 15 Le droit d'appel appartient à toute partie qui y a intérêt, si elle n'y a pas renoncé. Dans certains cas, la personne qui y a intérêt, a le droit de choisir les voies de recours. Il est possible pour le bénéficiaire de choisir une autre voie de recours. Par exemple, pendant le délai de l'opposition, il peut choisir l'appel ou la méthode pourvoi en cassation, ou pendant le délai d'appel, il peut choisir la méthode pourvoi en cassation. Dans ce cas, la question se pose de savoir si cette action peut être approuvée du point de vue du droit procédural ou non?la Cour de cassation n'a pas examiné cette action contre du droit procédural dans son la arrêt de unification juricpredence n° 819 du 5 avril 2022. Selon cet arrêt bénéficiaire a demandé la méthode pourvoi en cassation pendant le délai d'appel. Cette décision a été rendue correctement, mais elle est critiquée par certains. Dans cet article, nous analysons différents aspects de cette decision Et nous répondons à ces critiques. همه اشخاصی که رای به ضرر آن‌ها است در صورتی که حق خود را ساقط نکرده باشند برابر قاعده «مغلوبیت» حق شکایت از رای را دارند، در مواردی محکوم‌علیه حق انتخاب چند شیوه شکایت از رای را دارد و ممکن است در مهلت یک شیوه شکایت از رای شیوه دیگری را انتخاب کند که هنوز مهلت آن نرسیده است مانند در مهلت واخواهی شیوه تجدیدنظرخواهی یا فرجام خواهی درپیش گیرد و یا در مهلت تجدیدنظرخواهی شیوه فرجام‌خواهی را درپیش گیرد. در این صورت این پرسش پیش می‌آید که آیا از نظرگاهِ حقوق آیینی این امر قابل پذیرش است یا خیر؟ دیوان عالی در رای وحدت رویه شمارۀ 819 به تاریخِ 16 فروردین 1401 خورشیدی در خصوص رایی که محکوم‌علیه در مهلت تجدیدنظرخواهی درخواست فرجام‌خواهی داشته فرجام‌خواهی را به درستی مورد پذیرش قرار داده و بنابراین تکلیف کرده که شعبه‌های دیوان عالی کشور برخلاف رویه غالب زمان صدور رای وحدت رویه، فرجام خواهی را به تجدیدنظرخواهی توصیف نکنند. این رای مورد نقد برخی است و افزون بر آن زوایای دیگری نیز دارد و اصلی‌ترین پرسش در مورد اسقاط ضمنی حق شکایت از یک شیوه و در پیش گرفتن شیوۀ دیگری و نیز استفاده وحدت ملاک آن در موارد مشابه است. https://analysis.illrc.ac.ir/article_712073_86e72c9cadf7becb57d171c634172f61.pdf