دو فصلنامه نقد و تحلیل آراء قضایی

دو فصلنامه نقد و تحلیل آراء قضایی

تأملی پیرامون سابقه ابلاغ؛ در پرتو رأی وحدت رویه شماره 23 دیوان عالی کشور (1360/4/06)

نوع مقاله : نقد رای وحدت رویه

نویسنده
بخش حقوق خصوصی و اسلامی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
چکیده
از دیرباز یکی از مندرجات الزامی دادخواست اعم از بدوی یا شکایت از رأی، درج اقامتگاه و نشانی دقیق طرفین دعوا بوده است و چنین الزامی در راستای سهولت امر ابلاغ پیش بینی شده است. از اصحاب دعوا یا وکلا و نمایندگان ایشان این انتظار معقول و متعارف می رود که تغییر در نشانی خود را به دادگاه اعلام نمایند و مادام که به ترتیب مزبور عمل نشده باشد، اوراق دعوا در همان محل سابق ابلاغ خواهد شد. سؤالی که در رویه قضایی مطرح و مورد اختلاف واقع شده، این است که آیا سابقه ابلاغ در مرحله بدوی را می توان به مرحله شکایت از رأی نیز تسری داد؟ رأی وحدت رویه شماره 23 مورخ 1360/4/6 هیأت عمومی دیوان عالی کشور در مقام پاسخگویی به سؤال مطروحه، استقلال هر یک از مراحل دادرسی نسبت به همدیگر از حیث سابقه ابلاغ را مقرر نموده و سابقه ابلاغ در مرحله بدوی را قابل اعمال در مراحل پژوهش و فرجام ندانسته است. مقاله حاضر در مقام نقد رأی وحدت رویه مذکور و طرح اندیشه های مخالف و نیز در راستای تطبیق موضوع با مقررات ناظر به ابلاغ الکترونیک نگارش یافته است.
کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله English

A Study on the Precedent of Judicial Service (Communication at the Last Domicile) in the Light of Unifying Decision No. 23/1981 of the Supreme Court

نویسنده English

Siroos Heidari
Department of Private and Islamic Law, Faculty of Law and Political Science, Shiraz University, Shiraz, Iran
چکیده English

Since a long time, one of the mandatory contents of the petition, whether it is a preliminary or a complaint against the decision, has been the inclusion of the residence and the exact address of the litigants, and such a requirement has been provided in order to facilitate the service of judicial documents. It is reasonable to expect the litigants or their lawyers and representatives to notify the court of the change in their address, and as long as the aforementioned order is not followed, the litigants will be served in the same place as before. The question that has been raised and disputed in the judicial procedure is whether the precedent of service in the first instance may be extended to the stage of appeal against the decision or not? Unifying decision No. 23/1981 of the General Board of the Supreme Court, in response to the question raised, determined the independence of each of the stages of the proceedings in terms of the precedent service and did not consider the precedent of service in the first instance to be applicable in the appeal stage. This article has been written as a criticism of the said decision and the proposal of opposing thoughts, as well as reconciling the issue with the regulations related to electronic judicial service.

کلیدواژه‌ها English

Service of Judicial Documents
Electronic Service
Traditional Service
Precedent of Judicial Service. Communication at the Last Domicile
1.              ابهری، حمید (1397)، ابلاغ الکترونیکی اوراق قضایی؛ مزایا و معایب، فصلنامه مطالعات حقوق خصوصی، دوره 48، شماره 3، صص 412-401.
2.              افتخارجهرمی، گودرز و مصطفی‌السان(1396)، آیین‌دادرسی‌مدنی، جلددوم، چاپ‌اول، تهران: نشرمیزان.
3.              بهشتی، محمدجواد و نادر مردانی (1385)، آیین دادرسی مدنی، جلد دوم، چاپ اول، تهران: نشر میزان.
4.              پرو، روژه (1384)، نهادهای قضایی فرانسه، ترجمه شهرام ابراهیمی، عباس تدین و غلامحسین کوشکی، چاپ اول، تهران: انتشارات سلسبیل.
5.              جعفری تبار، حسن (1400)، دیو در شیشه (فلسفه رویه قضایی)، ویراست سوم، چاپ دوم، تهران: نشر نگاه معاصر.
6.              جعفری لنگرودی، محمدجعفر (1372)، ترمینولوژی حقوق، چاپ ششم، تهران: کتابخانه گنج دانش.
7.              حسن زاده، مهدی (1398)، نقش اطلاع مخاطب در اعتبار ابلاغ قانونی اوراق قضایی، مجله حقوقی دادگستری، دوره هشتاد و سوم، شماره یکصد و پنجم، صص 81-59.
8.              شمس، عبدالله (1383)، آیین دادرسی مدنی، جلد دوم، چاپ پنجم، تهران: انتشارات دراک.
9.              شمس، عبدالله (1397)، اجرای احکام مدنی، جلد نخست، چاپ دوم، تهران: انتشارات دراک.
10.           متین دفتری، احمد (1381)، آیین دادرسی مدنی و بازرگانی، جلد اول و دوم، چاپ دوم، تهران: انتشارات مجد.
11.           محسنی، حسن (1385)، مفهوم اصول دادرسی و نقش تفسیری آنها و چگونگی تمیز این اصول از تشریفات دادرسی، مجله کانون وکلا، شماره 192 و 193، صص 131-99.
12.           محسنی، حسن (1391)، آیین دادرسی مدنی فرانسه، چاپ اول، تهران: شرکت سهامی انتشار.
13.           محسنی، حسن (1397)، چالشهای ابلاغ (سنتی، الکترونیک، سابقه و زبان)، فصلنامه مطالعات حقوق خصوصی، دوره 48، شماره 2، صص 341-321.
14.           محسنی، حسن و همایون رضایی نژاد (1391)، دادگستری و پیشرفت فن‌آوری اطلاعات و ارتباطات، مجله مطالعات حقوقی دانشگاه شیراز، دوره چهارم، شماره دوم، صص 142-117.
15.           مسیحی، مهرزاد (1387)، قانون آیین دادرسی مدنی در آیینه آراء قضایی و نظرات مشورتی، چاپ اول، تهران: انتشارات خرسندی.
16.           مقصودپور، رسول و سامان متقی شهری (1401)، الزامات و زمینه‌های دادرسی مدنی الکترونیک در حقوق ایران و آمریکا، مجله پژوهش و مطالعات علوم اسلامی، دوره چهارم، شماره 35، صص 33-16.
17.           وحدتی، مهدی و دیگران (1401)، بررسی چالشها و رفع تعارض قوانین و مقررات مربوط به ابلاغ الکترونیک در فقه و نظام حقوقی ایران با نگاهی به قوانین و مقررات کشور فرانسه، فصلنامه پژوهشهای فقه و حقوق اسلامی، دوره هجدهم، شماره 68، صص 253-2
ارسال نظر در مورد این مقاله
نام را وارد کنید.
نشانی پست الکترونیکی را به درستی وارد کنید.
وابستگی سازمانی را به درستی وارد کنید.
توضیحات را وارد کنید (حداقل 50 حرف)
CAPTCHA Image
شناسه امنیتی را به درستی وارد کنید.