الف)فارسی
اکبری، سعید (۱۴۰۱)، مسئولیت مدنی ناشی از الگوریتمهای هوش مصنوعی، رساله برای دریافت درجه دکتری حقوق خصوصی، تهران: دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی.
امامی، سید حسن (۱۳۹۷)، حقوق مدنی، جلد اول، چاپ سی و هشتم، تهران: انتشارات اسلامیه.
بادینی، حسن و علیاکبر گرجی ازندریانی (۱۳۹۷)، «تحلیل اقتصادی مسئولیت مدنی»، فصلنامه پژوهش حقوق خصوصی، دوره ۷، شماره ۲۲.
باقری، احمد و سمیه کریمی (۱۴۰۰)، «مبانی و شرایط استحقاق اجرتالمثل زوجه در فقه امامیه و حقوق ایران»، فصلنامه حقوق اسلامی، دوره ۱۸، شماره ۶۸.
بهرامی، بهرام (۱۳۹۹)، «اخلاق حرفهای وکالت در ایران: چالشها و راهکارها»، فصلنامه وکیل مدافع، دوره ۹، شماره ۲۴.
جعفری لنگرودی، محمدجعفر (۱۳۹۲)، مبسوط در ترمینولوژی حقوق، جلد پنجم، چاپ پنجم، تهران: کتابخانه گنج دانش.
جعفری لنگرودی، محمدجعفر (۱۳۹۴)، ترمینولوژی حقوق، چاپ بیست و هفتم، تهران: کتابخانه گنج دانش.
حبیبزاده، محمدجعفر و طیبه یاوری (۱۴۰۲)، «مسئولیت انتظامی وکیل دادگستری در فرض تقصیر»، مجلۀ حقوقی دادگستری، دوره ۸۶، شماره ۱۱۷.
حسینی، سید محمدرضا (۱۳۹۸)، اخلاق و حقوق در حرفه وکالت، چاپ سوم، تهران: نشر میزان.
حلی، جعفر بن حسن (۱۴۰۸ق)، شرایع الاسلام فی مسائل الحلال و الحرام، جلد سوم، قم: موسسه اسماعیلیان.
خزایی، انسیه (۱۳۹۹)، درآمدی بر تحلیل اقتصادی حقوق خانواده، چاپ اول، تهران: انتشارات مجد.
دادنامه شماره ۹۲۰۹۹۷۲۱۶۰۶۰۰۷۹۲، مورخ ۲۸/۰۵/۱۳۹۲، صادره از شعبه ۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران.
درویش زاده,محمد . (1404). تحول حقوق در پرتو تحول در تکنولوژی قرارداد (موردپژوهی قرارداد الکترونیکی وکالت دادگستری). دوفصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق خصوصی, 2(3), 90-114. doi: 10.22034/jpl.2025.721258
دیانی، عبدالرسول (۱۳۹۵)، ادله اثبات دعوا در امور مدنی و کیفری، چاپ چهارم، تهران: انتشارات تدریس.
رأی وحدت رویه شماره ۶۳۳ هیأت عمومی دیوان عالی کشور، مورخ ۱۴/۰۲/۱۳۷۸.
رستمی، ولی و محمدحسین تقیپور (۱۴۰۳)، «چالشهای حقوقی استفاده از هوش مصنوعی در نظام قضایی»، فصلنامه مطالعات حقوق عمومی، دوره ۵۴، شماره ۱.
رضایی، مریم (۱۳۹۹)، تحلیل انتقادی رویه قضایی در خصوص دعاوی اجرتالمثل ایام زوجیت، پایاننامه برای دریافت درجه کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، قم: دانشکده حقوق دانشگاه قم.
زراعت، عباس (۱۴۰۰)، آیین دادرسی مدنی در نظم حقوقی کنونی، جلد اول، چاپ پنجم، تهران: انتشارات اندیشه.
زرکلام، ستار (۱۳۹۸)، «قواعد حاکم بر اقرار در امور مدنی»، فصلنامه رأی، دوره ۸، شماره ۲۵.
سنگلجی، محمد (۱۳۷۹)، آیین دادرسی در اسلام، چاپ اول، تهران: دانشگاه تهران.
شمس، عبدالله (۱۳۹۸)، آیین دادرسی مدنی (دوره پیشرفته)، جلد اول، چاپ چهل و دوم، تهران: انتشارات دراک.
شهیدی، مهدی (۱۳۹۶)، آثار قراردادها و تعهدات، چاپ دهم، تهران: انتشارات مجد.
صادقی، محسن و الهام فتاحیفر (۱۴۰۱)، «تأثیر فناوریهای نوین بر ادله اثبات دعوا»، فصلنامه پژوهشهای حقوقی، دوره ۲۱، شماره ۴۹.
صفایی، سید حسین و حبیبالله رحیمی (۱۴۰۱)، مسئولیت مدنی (الزامات خارج از قرارداد)، چاپ دهم، تهران: انتشارات سمت.
طباطبایی مؤتمنی، منوچهر (۱۳۹۴)، آزادیهای عمومی و حقوق بشر، چاپ ششم، تهران: دانشگاه تهران.
طباطبایی,سید محمد صادق و امینی,محمد . (1404). پویایی فقه امامیه در امکان پذیرشِ «شخصیت حقوقی» برای هوش مصنوعی. دوفصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق خصوصی, 2(3), 183-215. doi: 10.22034/jpl.2025.721261
عبدیپور فرد، ابراهیم و فاطمه احمدی (۱۳۹۶)، «اصل تبرع در انجام امور در روابط زوجین»، فصلنامه مطالعات زن و خانواده، دوره ۵، شماره ۲.
عمانی سامانی، رضا (۱۴۰۲)، «هوش مصنوعی مولد و چالشهای اعتبارسنجی در فرآیند دادرسی»، مجله حقوق تطبیقی، دوره ۱۴، شماره ۲.
غمامی، مجید و محمد عابدی (۱۳۹۹)، «جایگاه عرف در تفسیر قراردادها و اعمال حقوقی»، فصلنامه تحقیقات حقوقی، شماره ۸۵.
قاری سید فاطمی، سید محمد (۱۳۹۵)، «درآمدی بر مبانی فلسفی حقوق بشر»، فصلنامه حقوق، مجله دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دوره ۴۶، شماره ۲.
کاتوزیان، ناصر (۱۳۹۶)، حقوق مدنی: خانواده، جلد اول، چاپ پانزدهم، تهران: شرکت سهامی انتشار.
کاتوزیان، ناصر (۱۳۹۷)، فلسفه حقوق، جلد دوم، چاپ دهم، تهران: شرکت سهامی انتشار.
کاتوزیان، ناصر (۱۳۹۸)، اثبات و دلیل اثبات، جلد اول، چاپ دوازدهم، تهران: نشر میزان.
کاتوزیان، ناصر (۱۳۹۹)، قواعد عمومی قراردادها، جلد اول، چاپ چهاردهم، تهران: شرکت سهامی انتشار.
محقق داماد، سید مصطفی (۱۳۹۵)، قواعد فقه: بخش مدنی، جلد اول، چاپ بیست و سوم، تهران: مرکز نشر علوم اسلامی.
محمدی، ابوالحسن (۱۳۹۴)، مبانی استنباط حقوق اسلامی (اصول فقه)، چاپ بیست و ششم، تهران: دانشگاه تهران.
محمودی، جواد (۱۳۹۷)، «نقد و بررسی ماده ۳۳۶ قانون مدنی و تبصره الحاقی آن»، فصلنامه مطالعات حقوق خصوصی، دوره ۴۷، شماره ۴.
موسوی، سید علی (۱۴۰۰)، تأثیر فناوری اطلاعات بر آیین دادرسی مدنی ایران، پایاننامه برای دریافت درجه کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، تهران: دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی.
میرمحمدصادقی، حسین (۱۳۹۸)، جرائم علیه اشخاص، چاپ سیزدهم، تهران: نشر میزان.
هاشمی، سید محمد (۱۳۹۴)، «جایگاه اصول کلی حقوقی در نظام حقوقی ایران»، فصلنامه تحقیقات حقوقی، شماره ۷۰.
ب)لاتین
American Bar Association (ABA). (2023). Resolution 604: Adopting the Model Rules of Professional Conduct on Technology and Globalization. ABA Publishing.
Arbel, Y., & Lev-Aretz, Y. (2024). »The Duty to Supervise AI«. Vanderbilt Law Review, 77(2), 345-401.
Black, J., & Henderson, R. (2023). AI Ethics in the Legal Profession: A Practitioner's Guide. Oxford University Press.
Choi, J. H., & Zarrow, M. (2023). »"I Object, Your Honor": The Perils of AI Hallucinations in Litigation«. Stanford Technology Law Review, 26, 112-158.
Cialdini, R. B. (2021). Influence, New and Expanded: The Psychology of Persuasion. Harper Business.
Goodman, K. W. (2022). Ethics and AI: An Introduction. Cambridge University Press.
Kahneman, D., & Sibony, O. (2021). Noise: A Flaw in Human Judgment. Little, Brown Spark.
Kruger, J., & Dunning, D. (1999). »Unskilled and Unaware of It: How Difficulties in Recognizing One's Own Incompetence Lead to Inflated Self-Assessments«. Journal of Personality and Social Psychology, 77(6), 1121–1134.
Lin, P., & Abney, K. (2023). Robot Ethics 2.0: From Autonomous Cars to Artificial Intelligence. Oxford University Press.
Lodge, M., & Wegrich, K. (2022). The Problem-Solving State: A New Paradigm for Public Administration. Oxford University Press.
Surden, H. (2024). »Artificial Intelligence and Law: An Overview«. Harvard Journal of Law & Technology, 37(1), 1-56.
The Law Society of England and Wales. (2023).Generative AI: Guidance for the Legal Profession. The Law Society Publishing.
Zhong, V., & Dell, T. (2024). »Explainable AI (XAI) in the Judiciary: A Path to Algorithmic Transparency«. AI & Society, 39, 211-225.
